NC Special : What a Freak! [Minno]

NC Special : What a Freak! [Minno]  

“ทำหน้าแบบนี้...ถ้ามากกว่ารอบเดียว จะว่ากันไม่ได้นะเจโน่”

“อะ!!...”

ฝ่ามือแข็งแรงสอดถลกเสื้อยืดสีขาวให้ขึ้นไปกองเหนือแผ่นอกคนใต้ร่าง ลูบไล้ข้างลำตัวเปลือยเปล่าพร้อมพรมจูบหนักไปทั่ว แอบหัวเราะน้อยๆเมื่อเจโน่ตัวสั่นด้วยความเสียวซ่าน ปลายลิ้นชื้นแตะเบาๆที่ยอดอกสีสวย เพียงแค่นั้นแมวดื้อก็ตัวเกร็งจนน่าขัน

“แค่นี้...อย่าเพิ่งเกร็งเลยทีรัก”

เสียงแหบพร่าเอ่ยปลอบ

ก่อนจะลงแรงตวัดปลายลิ้นหนักขึ้น นิ้วมืออีกข้างก็นวดเฟ้นอย่างไม่น้อยหน้า เรียกเสียงครางเครือจากปากช้ำๆได้เป็นอย่างดี หน้าท้องที่ประกอบด้วยลอนกล้ามเนื้อทรงสวยเริ่มหดเกร็งตามความเสียวซ่านที่โลดแล่น ยิ่งแจมินแกล้งตวัดปลายลิ้นเร็วขึ้นร่างของเจโน่ก็ยิ่งเกร็ง จุดกึ่งกลางลำตัวอึดอัดจนแข็งขึงไปหมด

“พะ อือ...พูดมาก!”

“หึ...”

ชายหน้าสวยผละออกจากแผ่นอกที่มีแต่รอยแดง จงใจลากปลายลิ้นผ่าลงมาตามลอนกล้ามเนื้อ ไม่จำเป็นต้องล็อกข้อมือของเจ้าแมวดื้อไว้อีกแล้ว ในเมื่ออีกฝ่ายเคลิ้มตามกลิ่นฟีโรโมนเขาซะขนาดนี้ สองมือทำการปลดเข็มขัดและกางเกงยีนส์ที่น่าเกะกะออกอย่างเชี่ยวชาญเหมือนทำมาบ่อยจนน่าเจ็บใจ เพียงครู่เดียวกางเกงทั้งตัวนอกตัวในก็ถูกถอดออกไปโดยที่เจโน่แทบไม่ได้ยกตัวเลยแม้แต่น้อย

“อือ...มึง...” สติเหมือนจะกลับเข้าร่างชั่วครู่ แต่ก็ต้องกระเจิงอีกครั้งเมื่อนาแจมินขยับฝ่ามือรูดรั้งจุดกลางลำตัวเขาเหมือนจะแกล้งกัน “ยะ อย่า...ไม่ตะ...อื้อ...”

ริมฝีปากสีสวยที่คนตัวขาวตกหลุมรักตั้งแต่แรกเจอดูดเม้มไปตามความยาวของแกนกายคนใต้ร่าง แล้วค่อยๆครอบครองมันตั้งแต่ส่วนหัวลงไป ออกแรงดูดเบาๆพอให้ลูกแมวตัวขาวเสียวเล่นๆ ผลตอบรับก็คือฝ่ามือที่กำลังจิกผมเขาอยู่นี่ไง

“อ่า...เร็วๆอีกหน่อย”

ตามคำขอเลยครับราชาของแจมิน

อุ้งปากร้ายกาจเคลื่อนขึ้นลงเร็วขึ้นตามความต้องการ ยอมขยับตามการบังคับของฝ่ามือบนศีรษะที่ออกแรงตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เสียงคร่างแหบพร่าเซ็กซี่ฟังดูสบายหูกว่าเสียงแหลมๆของผู้หญิงที่เคยได้ฟังมา อ่า...แน่นอน เสียงของเจโน่มันเพราะจนใครก็เทียบไม่ได้

“อึก...อะ แจมิน...อา...”

“อือ”

“จะ อือ จะออกแล้ว...”

แจมินเป็นคนเอาใจคนเก่งกว่าที่คิด เพียงแค่คนน่ารักบอกแบบนั้นชายหนุ่มก็ขยับตัวเร็วขึ้นๆจนกระทั่งความต้องการพุ่งทะลักเข้ามาเต็มปาก

“ทะ ทำไม ไม่เอาปากออก!”

เจโน่หอบหายใจแรงเหมือนไปวิ่งมารอบสนามแข่งรถ ไม่มีใครออรัลให้เขาแบบนี้นานแล้ว และไม่เคยมีใครทำได้ถึงอกถึงใจจนเขาเสร็จคาปากแบบที่นาแจมินทำให้ หมอนี่มัน...บ้าชะมัด

“หึหึ...”

คนเจ้าเล่ห์ไม่ตอบ เพียงแค่ลุกขึ้นถอดเสื้อแจ็กเก็ตสีแสบตาออก ตามด้วยเสื้อยืดสีเดียวกันกับคนตัวขาว อวดบอดี้สวยๆได้รูปที่ไม่ได้ด้อยไปกว่าคนที่อยู่ใต้ร่างเลยแม้แต่นิดเดียว แจมินเปิดประตูรถออกกว้าง เรียกสายตาคนที่นอนหอบให้มองไปรอบๆที่มีเพียงความมืดว่างเปล่า มองเห็นแสงไฟจากยอดตึกในเมืองตัดกับสีดำยามค่ำคืน

“เฮ้ย!! มึงจะทำ...เดี๋ยวก่อน!”

เจโน่พยายามขืนร่างตัวเองไว้ไม่ให้ถูกอีกคนพาออกไปนอกรถ ก็สภาพเขามันน่าอายแบบนี้จะอยากออกไปทำไมวะ ถึงจะไม่มีใครก็เถอะ...จนแล้วจนรอดก็โดนพาออกมาข้างนอกจนได้ แต่ยังทันได้หายใจคล่อง แจมินก็ผลักให้เขาแนบตัวไปกับกระโปรงรถที่ยังอุ่นๆ ดึงรั้งให้สะโพกสูงขึ้นเพื่อทำบางอย่าง...ที่เจโน่รู้ดี

ต้องเสียจริงๆเหรอวะไอ้เหี้ย

“อึก...เจ็บ...นะ...” ก้าวนิ้วเรียวยาวแทรกเข้ามาในช่องทางสีหวานทีเดียวสองนิ้ว ผลุบเข้าผลุบออกแล้วคว้านไปทั่วจนน้ำใสๆเอ่อคลอดวงตาโค้ง ตามด้วยนิ้วที่สามเพิ่มเข้ามาจนจุก ทั้งเจ็บตรงที่ถูกรุกราน ทั้งเจ็บใจในศักดิ์ศรีที่ถูกพรากไปแบบเอาคืนไม่ได้...ที่เป็นแบบนี้มันเพราะใครกันวะ “อื้อ...แจมิน...กูเจ็บ!”

“ผ่อนคลายหน่อยสิทูนหัว”

น้ำเสียงห้าวที่ตอนนี้อบอุ่นขึ้นเป็นกองกระซิบปลอบโยนเบาๆ ตามด้วยแผ่นอกร้อนผ่าวทาบลงบนแผ่นหลัง นิ้วทั้งสามถอดถอนออกไป ไม่ทันไร ความเจ็บปวดที่มากกว่านั้นก็แทรกเข้ามาในร่างแบบไม่ปราณีปราศรัย เจโน่ครางแบบไม่มีเสียง เนื่องจากมันเจ็บจนจุกไปหมด น้ำตาใสหยดลงบนกระโปรงรถคันโปรดอย่างห้ามไม่ได้

“ใจเย็น...ไม่ร้องดิ...แมวอะไรขี้แยจัง”

ริมฝีปากนุ่มกดจูบปลอบประโลมไปทั่วแผ่นหลัง ลำคอ สอดผ่ามือขึ้นมาหยอกล้อยอดอกจนความเสียวซ่านกลับคืนมาอีกครั้ง ช่องทางคับแคบเริ่มผ่อนคลายความเกร็งลง แจมินกระซิบให้เจโน่หันหน้ามาหา ก่อนจะป้อนจุมพิตที่เปรียบเสมือนน้ำหวานจากดอกไม้บรรเทาความเจ็บปวดให้ ปลายลิ้นตวัดรัดพันกันและกันต่างจากครั้งที่ผ่านๆมา เอวสอบเริ่มขยับเข้าออกเร็วขึ้น แรงขึ้นตามอารมณ์

“อื้อ...แจมิน...อ๊ะ...”

“อ่า...โคตรดีเลยครับที่รัก”

ส่วนปลายที่กระแทกเข้ามา แตะเข้ากับจุดกระสันภายในร่างกายอัลฟ่าหนุ่มที่ไม่น่าจะถูกล่วงล้ำได้เป็นครั้งคราว ทำเอาเจโน่ร่างแทบอ่อนยวบ ส่งเสียงครางต่ำออกมาไม่ขาด ท่อนแขนสีน้ำผึ้งอ่อนคร่อมระหว่างตัวเขาป้องกันไม่ให้ร่างกายตกลงไปบาดเจ็บ

“อื้อ!”

“เห...โดนแล้วเหรอ”

จุดกระสันถูกกระแทกแรงขึ้นตามความขี้แกล้งของคนเข้าเล่ห์ แจมินถอดการหลอมรวมออกชั่วขณะ พลิกให้ร่างขาวๆหงายขึ้นมานอนบนกระโปรงรถดีๆ ก่อนจะแทรกตัวเข้ากับช่องทางก่อนนุ่มอีกครั้ง

“อ๊ะ...”

เจโน่เอื้อมมือขึ้นไปกอดแผ่นหลังแกร่งเอาไว้ ออกแรงจิกตามความวาบหวามที่ได้รับ ไม่เคยคิดมาก่อนว่าวันหนึ่งจะได้รู้สึกอะไรแบบนี้ มันทั้งเจ็บปวด ในขณะเดียวกันก็เสียวซ่านจนสั่นไปทั้งร่าง ไม่อยากยอมรับว่ายิ่งมองหน้าของคนทำไปด้วยก็ยิ่งรู้สึกดีโคตรๆ

“อือ...”

สองร่างขยับสอดรับกันและกันเหมือนเคยชินกันมาหลายต่อหลายครั้ง กลิ่นฟีโรโมนของสองอัลฟ่าชั้นสูงลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ผสมหลอมรวมกันจนแทบเป็นหนึ่งเดียว เจโน่นึกถึงเรื่องด้ายแดงที่เพื่อนสนิทพูดถึงแล้วแอบหน้าร้อนอยู่คนเดียว

“อ่า...เขินขึ้นมาหรือไงครับคุณราชา”

เสียงห้าวต่ำกระซิบหยอกอยู่ข้างหู

“คะ ใครเขินกันวะ อ๊ะ!”

เจโน่กัดปากแน่นเมื่อแจมินจงใจกระแทกเข้าหาอย่างแรง ก่อนจะแทบครางไม่เป็นคำยามที่อีกฝ่ายกระชับเอวเขาไว้มั่นแล้วขยับรัวเร็วจนบรรยากาศแทบลุกเป็นไฟ

“แจ...แจมิน...มัน อื้อ จะ...”

“อ่า...ไป...ไปด้วยกันนะ...”

ท่อนขาขาวเรียวยาวยกขึ้นตวัดรัดแผ่นหลังของคนกระทำโดยไม่รู้ตัว ทุกสัมผัสหนักแน่นและรุนแรง ทว่าไร้ซึ่งความเจ็บปวดแบบช่วงแรก ความรู้สึกเสียวแปลบปลาบแล่นวูบไปทั่วตัวจนร้อนระอุไปหมด ก่อนที่ทุกความปรารถนาจะพวยพุ่งออกมาพร้อมๆกัน เจโน่ร้อนไปทั้งช่องทางด้านหลัง เมื่อแจมินปลดปล่อยเข้ามา...

“...”

เจโน่หอบหายใจเหมือนกับวันนี้ได้ใช้พละกำลังที่ติดตัวมาจนหมดแล้ว ชายหนุ่มตัวขาวทำท่าจะผลักคนด้านบนออก

“ยังไม่พอสักหน่อย...เจโน่ยา...”

“ตะ แต่...กู เหนื่อยแล้ว”

หน้าร้อนทำไมวะกูเนี่ย

“เหรอ”

“เออดิ”

“งั้นเอาแบบนี้ละกันเนอะ”

“เฮ้ย!!!” เจโน่เคยคิดว่าตัวเองตัวหนักพอสมควรเลยนะ ไม่คิดเลยว่าจะโดนคนร่างโปร่งๆแบบนาแจมินหิ้วจนตัวลอยแบบนี้ได้ อีกคนพาเขาเข้าไปนอนราบกับเบาะหลังที่คับแคบแล้วสงยิ้มหวานหยดมาให้เช่นเคย

“นอนเฉยๆ...เดี๋ยวผมทำให้เองนะครับ”

มะ ไม่เอาแบบนี้ดิ นาแจมินนนนนนนนนนนน

เจอกันที่เด็กดีเจ้าค่าาาาา

NC Special : It’s freaking relation [Minno, Noren, Jamren]

It’s freaking relation [Minno, Noren, Jamren]

           “อื้อ...” 

            นิ้วเรียวยาวจากคนด้านหลังสอดผ่านชายเสื้อขึ้นมาบดขยี้ยอดอกจนความเสียวซ่านแล่นปราดราวกับถูกไฟช็อต  ร่างบอกบางบิดไปมาเพื่อหนีจากสัมผัสอันตราย แต่ก็ลืมไปว่าท่อนล่างของตัวเองกำลังสัมผัสสิ่งใดอยู่ ความแข็งขืนบดเบียดต้นขาจนร่างกายกลับมานิ่งงันอีกครั้ง แต่แจมินที่กำลังหยอกล้ออยู่กลับไม่ยอมให้เขาละความสนใจไปจากตัวเอง ใบหูนิ่มถูกลิ้นชื้นไล้เลียขบกัดเบาๆ ส่งผลมือไม้อ่อนแรงยิ่งกว่าเก่า

            “ดูหน้าหมวยดิ แม่งโคตรน่าเอาอ่ะ”

            ดวงตาปริ่มน้ำเหลือบมองเจโน่ที่อยู่ตรงหน้า จะว่าไม่พอใจก็ใช่ แต่สิ่งที่ชายหนุ่มผมสีดำขลับกำลังจะทำมันก็ทำให้เขาสั่นไปทั้งตัว

            “ยะ อย่า นะ อื้อ...”

            ใบหน้าคมโน้มลงไปหากึ่งกลางร่างกายบาง ก่อนที่ริมฝีปากจะงับกระดุมกางเกงยีนส์สีดำตัวเก่งของเหรินจวิ้นอย่างแรง แล้วบิดมันออกจากรัง ฟันคมลากซิปลงจนสุด โดยไม่สนว่าคนใต้ร่างจะพยายามหุบขาเข้ามาแค่ไหน...หุบได้ก็ลองดูสิ

            

           “ไม่เอาครับ...ไม่ดื้อ”

           

            เสียงแหบห้าวของเด็กคณะแพทย์กระซิบเข้าข้างหู ลมร้อนๆถูกเป่าเข้าไปจนขนลุกเกรียว หวงเหรินจวิ้นแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง ร่างกายสะท้านเฮือกใหญ่ตอนที่มือแข็งแรงของคู่ปรับตัวร้ายสัมผัสจุดอ่อนไหวกึ่งกลางร่างเข้าเต็มๆ ทั้งกางเกงยีนส์และซับในถูกถอดลงไปกองกับพื้นห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

            “อื้อ...ไม่...”                                           

            เจโน่ขยับมือขึ้นลงเป็นจังหวะ ใช้แรงหนักเบาสลับกันราวกับเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องแบบนี้เสียเหลือเกิน ริมฝีปากหยักดูดดุนเนื้อขาวบริเวณโคนขาจนเป็นรอยจ้ำแดงนับไม่ถ้วน ส่งความรู้สึกเสียววาบให้แล่นขึ้นสมองผู้ถูกกระทำจนกลั้นเสียงครวญครางแทบไม่อยู่

            “อ๊ะ อึก เจโน่...พอ พะ...”

            “เสียงโคตรดี จะหยุดทำไมเล่า”

            “อื้อ...”

            เป็นอีกครั้งที่แจมินทำตัวร้ายกาจใส่คนตัวบาง ปลายนิ้วร้ายบดขยี้ยอดอดทั้งสองข้างอย่างแรงจนแข็งเป็นไต ปลายลิ้นชื้นไล้ไปตามลำคอขาว ดูดเม้มจุดชีพจรที่เต้นตุบพอให้เสียวซ่าน กลางลำตัวของคนหน้าหวานแข็งขึงจนปวดหนึบ...

            “ช่วยฉันหน่อยซี่...”

            ในหัวของผู้ถูกกระทำมึนเบลอไปหมด ไม่รู้ว่าแจมินต้องการให้ช่วยยังไง จนกระทั่งมือใหญ่นั้นจับให้มือไร้เรี่ยวแรงของเขาวางลงบนความแข็งขืนใหญ่โตของตัวเอง อยากจะชักมือกลับแทบตายก็ขยับออกไม่ได้แม้แต่น้อย ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าสิ่งที่อยู่ในมือน่ะมันขนาดน่ากลัวแค่ไหน

            “อ๊ะ อื้อ จะ...มะ ไม่ไหว...”

            อุ้งมือแข็งแรงที่ปรนเปรอความสุขให้ขยับเร็วขึ้นอีก ลำตัวบางบิดเกร็ง แยกประสาทไม่ออกว่าต้องรู้สึกอะไรส่วนไหน จนกระทั่งความร้อนระอุพวยพุ่งออกเต็มกำมือขาวๆของอีเจโน่ที่เขาเกลียดนักหนา

            เจโน่ไล่มองร่างบางที่กำลังอ่อนระทวยอยู่ตรงหน้าพลางตวัดลิ้นเลียริมฝีปากอย่างกระหาย ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตากับแจมินที่ยกยิ้มร้ายเชิดหน้าครางในลำคอยามที่เจ้าตัวบังคับให้มือนุ่มนิ่มของเหรินจวิ้นสาวตัวตนของตัวเองขึ้นลงตามจังหวะที่ชอบ ให้ตาย...โคตรมีอารมณ์เลยว่ะตอนนี้

            “อื๊อออออ เจ็บ...พอ พอ หยุด! อุ๊บ...”

            แน่นอนว่าเพียงแค่นิ้วเดียวสอดเข้าไป คนตัวบางก็ถดสะโพกหนีด้วยความเจ็บเสียแล้ว อันที่จริงก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เข้าใจ ร่างกายของอัลฟ่าเพศชายน่ะ มันเหมือนโอเมก้าเพศชายเสียเมื่อไหร่ แต่...ก็ไม่ใช่ว่าเอากันไม่ได้

            นักศึกษาแพทย์ปีสองรั้งใบหน้าหวานของอีกคนให้หันมารับจูบหนักๆ ปลายลิ้นร้อนที่มีพิษสงของสายเลือดเริ่มมอมเมาให้เลือดในกายหวงเหรินจวิ้นให้ร้อนระอุอีกครั้ง ร่างบางกระตุกด้วยความเจ็บไม่น้อยเมื่อก้านนิ้วยาวๆสามนิ้วสอดเข้ามาในร่างกายพร้อมกัน แต่นาแจมินก็เล้าโลมได้เก่งเหลือเกิน จึงทำให้คนถูกกระทำหลงลืมซึ่งความเจ็บปวดทั้งหลายไป

            “ใจเย็นหน่อยมั้ยเจโน่ ถ้าพังขึ้นมาทำไง”

            “ตอนมึงทำกูล่ะไม่คิดแบบนี้บ้างนะไอ้หมอ”

            “อ๊ะ...”

            ปลายนิ้วสะกิดโดนจุดกระสันอย่างแรง จนนังหมวยของเจโน่เบ้หน้าเสียวซ่าน ต่อให้เจ้าตัวจะกัดปากไว้ไม่ให้ส่งเสียงออกมาก็เถอะ แม่ง...เซ็กซี่ชิบหายเลย

            “กูขอก่อนล่ะ ไม่ไหวแล้ว”

            “นิสัยเสียจริงๆมึงอ่ะ”

            เหรินจวิ้นได้ยินเสียงสวบสาบของเสื้อผ้า ก่อนที่สะโพกของตัวเองจะถูกยกขึ้นวางบนหน้าขาของใครสักคน ความกลัวก็แล่นพล่านขึ้นมาจนใบหน้าซีด

            “อย่านะ อย่าทำแบบนี้กับกูนะเจโน่...”

            “มาขนาดนี้แล้ว...เป็นมึง มึงจะหยุดเหรอครับน้องหมวย”

            “โอ๊ย...อื้อ...”

            ช่องทางที่ไม่เคยถูกใครรุกล้ำมาก่อนเต้นตุบเกร็งแน่น จนเจโน่สูดปากเสียวซ่านไปทั้งตัว นี่ขนาดเข้าไปได้ครึ่งเดียวนะเนี่ย ฟันคมๆขบกัดปากตัวเองเพื่อระงับความเจ็บปวด จนเลือดซึม เห็นแบบนั้นเจโน่ก็อดสงสารไม่ได้เหมือนกัน

            “ไม่เอาน่าหมวย...อย่าเกร็งนะครับ” ก้านนิ้วแข็งแรงคลึงกลีบปากช้ำไปมาด้วยความอ่อนโยน

แบบที่เหรินจวิ้นไม่เคยเห็นมาก่อน ดวงตาโค้งรูปจันทร์เสี้ยวอบอุ่นจนแทบหลอมละลาย “อ่า แบบนั้น...ใช่ แบบนั้นแหละ”

            สะโพกสอบกระแทกตัวตนเข้าไปจนสุด สัมผัสจุดกระสันในร่างกายอัลฟ่าตัวบางในคราเดียวจนเจ้าตัวร้องคราง เป็นอัลฟ่ามันดีอยู่อย่างนึง ที่สามารถเคยชินกับความเจ็บปวดทางกายได้เร็วมาก

            “อ๊ะ เบา...เบาหน่อย...”

            สายตาจากแจมินที่มองมา ส่งให้เจโน่จับร่างบางพลิกคว่ำ ทั้งๆที่ยังเชื่อมต่อกันอยู่ มือแข็งแรงรั้งสะโพกมนให้สูงขึ้นรับแรงกระแทกกระทั้นจากตัวเองให้เต็มที่

            “อื้อ...มันลึก...อ่ะ เจโน่...”

            ไม่เคยรู้สึกแบบนี้...

            เพราะเป็นผู้รุกมาตลอด เลยไม่รู้ว่าพอตกลงมาเป็นผู้รับแล้ว การถูกกระตุ้นร่างกายภายในมากๆมันจะเป็นแบบนี้ เสียวซ่านจนตัวสั่น อยากกรีดร้องออกมาดังๆ ทั้งสุขทั้งทรมานจนกลัวตัวเอง

            “เหรินจวิ้น...ทำให้ฉันมั่งซี่”

            ดวงตาเรียวรีที่คลอไปด้วยหยาดน้ำใสเปิดขึ้น พยายามเงยหน้ามองคนที่พูดบ้าๆ แต่สิ่งที่จ่ออยู่ในระดับสายตากลับเป็นตัวตนแข็งขึงที่ใหญ่จนเขาต้องผงะถอยออกมา ได้ยินเสียงหัวเราะขำขันชวนหงุดหงิดดังมาเบาๆ เจือกับกลิ่นฟีโรโมนหว่านเสน่ห์เต็มที่ ก่อนที่มือหนาจะคว้าท้ายทอยเขาให้ริมฝีปากที่กำลังเผยอตกใจอ้ารับความใหญ่โตนั้นเข้ามา

            “อุ่ก...”

            “ซี้ด...โคตรดีอ่ะ”

            ปากกูจะฉีกอยู่แล้ว...

            “อึก...”

            แรงกระแทกจากด้านหลัง กับการบังคับให้กลืนกินสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ทำให้คนที่อยู่ตรงกลางมึนเบลอไปหมด ยอดอกสีสวยถูกปลายนิ้วของใครสักคนบดคลึงเรียกความสยิวอีกครั้ง เจโน่ที่กำลังกระแทกกระทั้นไม่มีคำว่าเบามือเลยสักนิด ริมฝีปากหยักร้อนกดจูบไปตามกระดูกสันหลัง ดูดเม้มจนผิวเนียนนั้นลายพร้อยไปด้วยรอยแดงช้ำ

            “อื้อ...อึก...”

            เอวสอบขยับรัวขึ้น เร็วขึ้น คนตัวบางอยากจะผละริมฝีปากออกมาเพื่อกลั้นเสียงครางของตัวเอง แต่ไอ้คุณหมอใจร้ายกับคว้าคอเขาไว้แล้วบังคับให้ขยับตามใจตัวเอง แกนกายร่างถูกเจโน่กอบกุมอีกครั้ง ขยับให้ผสานกับแรงกระแทกของตัวเอง...ไม่ไหว ความวาบหวามซ่านไปทั้งร่าง ก่อนที่เขาจะปลดปล่อยออกมาก่อน ตามด้วยเจโน่กับแจมินที่ปลดปล่อยออกมาได้พร้อมกันอย่างน่าเหลือเชื่อ

            “กลืนลงไป”

            คำพูดนั้นมาพร้อมฝ่ามือที่ยกคอเขาให้เชิดขึ้นจนเผลอกลืนหยาดน้ำคาวนั่นลงคออย่างช่วยไม่ได้ เหรินจวิ้นทิ้งตัวลงด้วยความอ่อนแรง เปลือกตาบางปิดลง พร้อมกับความรู้สึกตรงด้านหลังที่เจโน่ถอดถอนกายออกไป

            นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน...

            นี่มันแค่ความฝันใช่มั้ย...

            “อื้อ!! อ๊ะ...”

            สะโพกนิ่มถูกยกขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่ความใหญ่โตของใครสักคนจะแทรกเข้ามาในรวดเดียว อัลฟ่าตัวบางถูกพลิกให้หงายขึ้นนอนตักของเจโน่ที่เปลี่ยนตำแหน่งกับเพื่อนของตนตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ดวงตาเรียวรีเลื่อนขึ้นมองคนที่กำลังทำร้ายตัวเองอย่างตกใจ...นาแจมิน

            ท่อนแขนแกร่งเลื่อนมาคร่อมระหว่างช่วงไหล่ของเขา ส่วนด้านล่างนั้นยังกระแทกรุนแรงยิ่งกว่าเจโน่เสียอีก มันเข้ามาลึก...แรง...และเสียดไปทั่วผนังของช่องทางสีหวานจนผู้ถูกกระทำสั่นไปทั้งร่าง

            “อื้อ...เจ็บนะ...เบา...เบาๆหน่อย...”

            “อ่า...โคตรแน่นอะ...”

            มันแตกต่างจากเจโน่สิ้นดี มันดิบเถื่อนผิดจากใบหน้าหวานหยดที่กำลังโลมเลียแผ่นอกเขาอยู่ตอนนี้ ทุกสัมผัสหนักหน่วง บดขยี้จนเขาแทบจะขาดใจ นี่น่ะหรือนาแจมินคนนั้น

            “ชอบของกูหรือของมันมากกว่าล่ะหมวย”

            เสียงกระซิบแหบพร่ามันฟังดูอบอุ่นขึ้นมาในยามนี้ แต่เหรินจวิ้นก็จนปัญญาจะตอบ เมื่อแจมินสาวสะโพกโหมใส่จุดกระสันจนเขาอ้าปากพูดไม่เป็นคำ ฝ่ามือข้างหนึ่งอยู่ในอุ้งมือใหญ่ของแจมิน อีกข้างกำลังผสานเข้ากับนิ้วทั้งห้าของเจโน่ที่กำลังกดจูบตามกรอบหน้าปลอบประโลมเขาอย่างอ่อนโยน

            “อื้อ...อะ อ๊ะ...เจน...อื้อ แจม...อ่ะ...”

            ไม่ไหวแล้ว...

            ทั้งสัมผัสร้อนระอุ

            ทั้งกลิ่นฟีโรโมนที่กำลังอบอวนนี่...

            เหรินจวิ้นทั้งเจ็บทั้งสุขจนแทบจะสำลัก สมองเริ่มพร่าเลือนมากขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่จะสลบไป ความร้อนก็ถูกปลดปล่อยเข้าเต็มช่องทางบอบช้ำอีกครั้ง ในหูแว่วได้ยินเสียงกระซิบของใครสักคน

            “ฝันดีนะครับ..../หมวย” 

เจอกันที่ Dek-D จ้าาาาา